Ze względu na wewnątrzkomputerowy sposób zapisu danych dotyczących projektowanego przedmiotu wyróżnia się model krawędziowy (bądź siatkowy), płaszczyznowy i model oparty na figurach geometrycznych.

Modele krawędziowe (siatkowe) charakteryzują się matą ilością przechowywanej informacji. Opis tworzonego przedmiotu jest jednak niejednoznaczny. W tym liniowo zorientowanym modelu detal konstrukcyjny jest opisany przy pomocy kątów i odcinków, wyłącznie zatem za pomocą elementów liniowych. Ponieważ obszary znajdujące się pomiędzy krawędziami są niedookreślone (niejednoznacznie zdefiniowane), przecięcie przedmiotu płaszczyzną jest opisane tylko przez punkty - brakuje przebiegu konturu przecięcia. Nie jest również możliwe automatyczne tworzenie przekroi. W celu uniknięcia wieloznaczności konieczne jest maskowanie zasłoniętych krawędzi (ang. Hidden Lines).

Model płaszczyznowy zawiera większą ilość informacji. Przedmiot jest tu zdefiniowany przez ograniczające go płaszczyzny. Przekroje mogą być generowane automatycznie, ponieważ płaszczyzna cięcia wytwarza kontur przecięcia. Kreskowanie musi być jednak wykonywane ręcznie - system nie rozpoznaje, po której stronie płaszczyzny znajduje się materiał. Zasłonięte krawędzie mogą stać się niewidoczne po użyciu specjalnego algorytmu ukrywającego.

W modelu figur geometrycznych wykorzystuje się dla opisu przedmiotu proste figury geometryczne, np. walce, prostopadłościany, kule i stożki. Kojarzenie pojedynczych figur dokonywane jest za pomocą algorytmów ich dodawania, odejmowania i przenikania, tworząc w rezultacie bryłę projektowanego przedmiotu. Dzięki metodzie figur geometrycznych możliwe jest przedstawianie złożonych przestrzennie przedmiotów, przy minimalnym nakładzie pracy.

 

Dzięki metodzie figur geometrycznych możliwe jest przedstawienie złożonych przestrzennie przedmiotów przy minimalnym nakładzie pracy.