Rzutami przedmiotuów mogą być zarówno widoki przedstaiające ich zewnętrzne kształty, jak i przekroje, które pokazują budowę wewnętrzną przedmiotów wydrążonych.

Przekrój powstaje przez przecięcie przedmiotu wyobrażalną płaszczyzną (płaszczyzną przekroju) i odrzuceniu jej części, która znajduje się przed płaszczyzną przekroju. W ten sposób zostaje odsłonięta część wewnętrzna przedmiotu znajdująca się poza płaszczyzną przekroju. Przekrój przedstawia więc zarys figury leżącej w płaszczyźnie przekroju oraz widoczne zarysy i krawędzie przedmiotu leżące poza tą płaszczyzną.

Przy rysowaniu przedmiotów w rzutach prostokątnych stosuje się następujące zasady:

  1. liczba rzutów powinna być ograniczona do minimum niezbędnego do jednoznacznego przedstawienia kształtów przedmiotu i zwymiarowania go. Dlatego też wszystkie sześć rzutów rysuje się tylko wtedy, gdy przedmiot ma skomplikowaną budowę. W ogromnej większości przypadków wystarczają trzy rzuty, dwa lub jeden.
    Przy rzutowaniu metodą E przekroje umieszcza się w miejscach odpowiednich widoków, gdy te ostatnie nie są potrzebne, albo na dowolnych wolnych miejscach arkusza. Natomiast jeżeli jeden z widoków nie można umieścić na arkuszu zgodnie z metodą rzutowania E, to można go przesunąć równolegle na dowolne miejsce na arkuszu, oznaczając go w odpowiedni sposób dużymi literami wskazującymi jednocześnie miejsce przekroju.
  2. przedmiot rysowany powinien być tak ustawiony wewnątrz wyobrażalnego prostopadłościanu, aby większość jego charakterystycznych płaszczyzn i osi była równoległa lub prostopadła do rzutni.
  3. rzut główny powinien przedstawiać przedmiot w położeniu, jakie ma on zajmować w rzeczywistości, widziany od strony uwidaczniającej najwięcej jego cech charakterystycznych. Od zasady tej dopuszcza się następujące odstępstwa:
    • długie przedmioty, których położenie jest pionowe, można rysować w położeniu poziomym, przy czym dolną część przedmiotu umieszcza się z prawej strony rzutu,
    • przedmioty, których położenie nie jest ani pionowe, ani poziome, oraz przedmioty, które przyjmują różne położenia podczas użytkowania, rysuje się w położeniu poziomym lub pionowym zgodnie z zasadą 2.

Na rysunku wykonawczym przedmiot przedstawia się najczęściej w położeniu, jakie zajmuje podczas obróbki nadającej mu najwięcej kształtów charakterystycznych, natomiast na rysunkach operacyjnych i zabiegowych - w położeniu, jakie przedmiot ma zajmować podczas konkretnej operacji czy zabiegu.