Zarys i krawędzie widoczne widoków i przekrojów rysuje się linią grubą. Zarys i krawędzie leżące za płaszczyzną przekroju można rysować bez szczegółów, które mogłyby zaciemnić rysunek.

Teoretycznych linii przenikania powierzchni przedmiotu, niewidocznych z powodu zaokrąglenia przejść z jednych powierzchni w drugie, w zasadzie nie rysuje się. Jeśli jednak dodanie tych linii zwiększa plastyczność rysunku, to można je narysować liniami cienkimi, nie dochodzącymi do lini zarysu przedmiotu, przy czym nieregularne linie przenikania, zrówno teoretyczne jak i rzeczywiste można zastępować zbliżonymi w kształcie łukami okręgów lub odcinkami prostych, w celu ułatwieniu rysowania.

Nieznaczne pochylenie powierzchni lub nieznaczną zbieżność można na rysunku zwiększyć przesadnie, a jeżeli pochylenia lub zbieżności nie można na określonym rzucie pokazać, to należy narysować tylko jedną linię, odpowiadającą mniejszemu wymiarowi elementu z pochyleniem lub średnicy mniejszej podstawy stożka ściętego.

Jeżeli konieczne jest uwidocznienie na rysunku złożeniowym charakterystycznego położenia jakiejś części lub zespołu, odmiennego niż przedstawione na rysunku, wówczas zarys tej części rysuje się linią dwupunktową cienką.

Gdy zachodzi potrzeba przedstawienia na rysunku dodatkowej części, nie będącej przedmiotem rysunku, zarys i krawędzie widoczne tej części rysuje się linią dwupunktową cienką lub ciągłą cienką. Przekrój takiej części, zakreskowuje się tylko wtedy, gdy chodzi o zapobieżenie ewentualnemu błędnemu odczytaniu rysunku. Części takie rysuje się jako nieprzeźroczyste albo jako przeźroczyste.

Zarysy i krawędzie niewidoczne przedmiotu można rysować linią kreskową cienką, gdy nie zmniejsza to czytelności rysunku, a umożliwia uniknięcie dodatkowego rzutu. W przeciwnym wypadku należy rysować dodatkowe rzuty. Nie zalca się rysowania tylko niektórych linii niewidocznych przedmiotu, a pomijania innych, gdyż może to wywołać wątpliwości u mniej wprawnego czytelnika.